صلح و دوستی

هدف دوستی ومهر ومحبت وهمفکری با دوستان

تو ای تنها کس من ، یاور من تو ای تنها دلیل باور من تو. خود عشقی و می دانی بجز عشق نبوده باورم ای یاور من ای جان و جهان ، ای عشق ای روح زمان ، ای عشق تو ایزد و یزدانم ، تو اهورمزدانم من ذره ای از ذاتت ، تو مکتب و آرمانم هم مایی و هم اویی ، هم با من وهم اویی از توست که می تابد این پرتو جادویی از توست که می پاید این کون و مکان گویی ای دلیل آغازم ، ای دو بال پروازم می آیم و می آیی هر صبح به پیشوازم می تازم و می تازی تا دل به تو بسپارم این توش و توان از توست این شوق نهان از توست ای عشق اهورایی آغاز و فغان از توست در هر دل زیبایی آثار و نشان از توست

با آرزوی شادکامی وسربلندی   هادی ۱۶/۱۱/۸۶

 

خدایا جهان پر ز آهنگ تست
به هر گل نموداری از رنگ تست
تو از کوه ها چشمه انگیختی
تو در آب ها زندگی ریختی

ز چشم غزالان تو را دیده ام
به بوی تو از شاخه گل چیده ام
برآری بسی چشمه از سنگها
به یک گل عطا کرده یی رنگ ها
به دریا که خود عالمی دیگرست
درون صدف ها بسی گوهر ست

خدایا چه گویم چه ها کرده یی
گل از قعر دریا برآورده یی

شدم در شگفتی ز دیدار سنگ
که هر سنگ دریاست هفتاد رنگ
به دریا هنرها برافراختی

به دریاچه گلخانه ها ساختی

به جنگل اگر پا گذارد کسی
ز حیرت تحمل نیارد بسی
ز بیننده گل می کند دلبری
به هر برگ صد گونه صورتگری

هوا سبز و سرتاسر بیشه سبز
درخت ارغوانی ولی ریشه سبز
به جنگل بیا و نقش کندو بین
چو بینی همه نقشه ی او ببین
کجا می تواند کسی حس کند
که زنبور کار مهندس کند
به جز او که گفت آن نواندیش را
 مسدس کند خانه ی خویش را
که آموختنش دل به گل باختن
به گلها نشستن عسل ساختن

 
چه صورتگری نقش گل ریخته
چه دستی چنین طرحی انگیخته
به گلها چه کس این همه رنگ داد
به بلبل چه کس شور آهنگ داد 

 چه کس روشنی در قمر ریخته
چو فانوس بی تکیه آویخته
چه کس بیشه را این همه رنگ زد
چه دستی دو صد نقشه بر سنگ زد
اگر باشدت دیده ی دل نکوست
به هر پرده ی چشم ما نقش اوست
ببین مردم چشم خود را دمی
که در نقطه پیدا بود عالمی

خدایا توهستی در اندیشه ام
دود نور تو در رگ و ریشه ام
بزرگا ز حیرت به فریاد من
 ز پا تا به سر حیرت آباد من
از این باده هایی که در دست تست
سرا پا وجودم همه مست تست
ز مستی ندانم ره خانه را
نداند کسی حال دیوانه را

کجا مور داند سلیمان کجاست
کجا لعل داند بدخشان کجاست
ز بس نقش حیرت به دل میزنی
کلاه از سر عقل می افکنی
ندانم به درگاه تو چیستم
چه گویم که خود کمتر از نیستم
چنانم به حیرت که دیوانه ام
به شمع تو عمریست پروانه ام

از این شمع خلقت برافروختن
چه آید ز پروانه جز سوختن

ای دور نزدیک
ای همزاد
ای همرنگ
ای بی من و همیشه با من
یاد تو چون پرستوها
یا چون لک لک های مهاجر
لحظه لحظه به باغ خیالم سفر میکند
گفتم که هر شب واژه های شعرت را
با اشک میشویم
و هر لحظه یاد تو را در پریشانی خیال می پیچم
ای عطر باغ زیبای عاطفه ها
گفتی که با شعر وشور من همسفری
پروازت مبارک باد

من هم هنگامی که مرغان دریایی
سبکبال به پرواز در می آیند
و گه گاه بر موج تن میسایند
سفررا در ذهنم تداعی می کنند
سفری که آرزویش آسان است
و پروازش مشکل
ای نزدیک به دل و دور از نظر
خطی است در کنار افق و دوردست دریا ها
که خط پیوند ماست

تو هنگامی که بر بال های عقاب سفر نشستی
پرواز کردی و از آن خط گذشتی
اما آن خط برای من خط رویا هاست
گویی آن خط دیواری با حصار بلندیست
و من و تو در دو سوی دیوار
فریاد می زنیم و
اشک می ریزیم
یکدگر را می شناسیم
صدای هم را می شنویم
اما دریغ
چهره ی هم را نمی بینیم

و چه سخت است
شنیدن و ندیدن
خواستن وبه دست نیاوردن
در خیال من این دیوار تا کهکشان برافراشته است
اما من نا امید نیستم
یکی در سینه ام فریاد می زند پرواز کن
بر فراز دیوار خواهی رسید
و از آن سو همزادت را خواهی دید

 
هزاران حیف
پر می زنم, اما پرواز نه
گویی دست صیادی پرهای پرواز مرا چیده است
شوق پروازم هست اما قدرت پرواز نه
غروب شفق را به تماشا می نشینم
سفر خورشید را می گویم
چه زیبا سفر میکند
اما چه غریب
و چه تنها

و آرام آرام به دیار تو می آید
من غروبش را مینگرم و تو طلوعش را
من وداعش را می شنوم و تو سلامش را
من بدرودش را و تو درودش را
از من قهر می کند و با تو آشتی
می خواهم به او پیغام بدهم
تا از سوی من ببوسدت
اما صدایم را نمی شنود و در هاله ی ابر پنهان می شود

 
او می رود ومن میگریم
او بدرود می گوید و من در دل به تو درود میفرستم
در این هنگام است که لبخند تو را
در برکه ی اشک خویش تماشا می کنم
و چه تماشای دلپذیری
خود را فریب می دهم که اگر من میگریم
تو میخندی
و اگر پیام آور من نیست
لاجرم نگاه مرا با تو هماهنگ و متصل می کند

اگر هیچ نیست
اگر بی پیام من به سوی تو می آید
دست کم یک نقطه ی نگاه مشترک که هست
یک نقطه ی اتصال یک بهانه ی دیدار
ببین به چه چیزها دلخوشم
آری من با غروب خورشید می گریم
و تو با طلوع او می خندی

 
اما نمی دانم چرا در همان لحظه
ناگهان چشمان فریبنده ات را در هاله یی از ابر می نگرم
که کریم تر از ابر می گرید
و بلور اشک های کریمانه ات
از میان مژگان سیاهت از میان یک جفت چشم نگران
و غمگین
از میان ابر از میان افق جوانه می زند و می شکفد
و در اقیانوسی دور می چکد
سقوط اشکها ی تو در آبها
موج بر می انگیزد و طوفان را به آشوب دعوت میکند

ای دوست غمگین من
ای واژه ی صفا و صمیمیت
ای معنی کرامت
ای همه ایثار
ای عشق و ای تجسم محبت
ای همه پرواز

هر شب که با یاد تو به خلوت می روم
در این آهنگم که سازهای شعرم را کوک کنم
و نوت های واژه ها را بنویسم
و هماهنگی کلمات را به انتظار بنشینم
تا در تالار سکوت احساس خود را روی چنگی
افسونگر یپاشم

واژه های رقصنده
چون رنگین حباب هایی
در رویا و در بلندای خیالم در هم میلولند
و چون قطرات اشک رنگین در هم می لرزند
و رنگین کمان شعر
در بلندای اندیشه ام و بر دیواره ی افق خیالم نقش می بندد
سپس همه آهنگ می شوند
هماهنگ می شوند
وزن می شوند
شور و حال می شوند
و شعر می شوند
شعری که تو می پسندی

ای من
ای همزاد
ای همسفر رویاهای تنهائیم